دارم كه من شهزاده اي

دارم كه من شهزاده اي، در اين زمان در اين مكان

پس غم چه پس باشد ولي، دارد زمان شاهي بزرگ

شهزاده ي خوبان من، مولا علي جانم علي

شهزاده ي شعران من، حافظ جان بگو جانم غمي

مستان كه دارن شاهي عجب، در هر زمان در هر مكان

پس غم چه بود مستان من، داريد شما شهزاده اي

شهزاده ي مستان من در عالم بالا بوود

شاه شما مستان دگر، عيسي مسيح مولا بود

او كه بداشت مستي دگر، او كه بداشت سري عجب

او كه ببود شاه عجب، عالم بود بر مستيش تا به ابد

او كه بداشت بزرگترين، دين بشر در اين زمان

او كه مريدانش مگر، دارنند غمي جز مستيش

شهزاده ي شعرانش هست، او كه بداشت غمي بزرگ

آنجا كه نيست شعر بي شراب، عشقش بوود مست شراب

داني كه او خيام بود، بر مستيش شهره ببود

عالم بداند اين كلام، برويد بر مزارم هي شراب

.

.

.

.